Un dia agarimoso

-Mariña, ¿Aínda durmes?

– Non, estou esperta, penso un pouquiño.

-Érguete, se queres, e aquélate cando poidas, que imos á feira.

– E logo Moncho, ¿picouche algunha cousa?

-Máis ou menos, pero levo pensando toda a noite, e quérote levar a mercar uns zapatiños bermellos.

-¡ Ay Monchiño! a bó fe que teño moitas gañas deles, ¿Cómo o soupeches ladrón?

– Pensas que non o sei, vin a cariña que puxeches loutro día cando viches a túa currumán cuns deles. Fíxome tremar o corazón e dixen para mín “desta feira non pasa que lle merque eu uns zapatiños a miña Mariña, que ben os merece”.

-Monchiño, vasme facer chorar… pero se temos poucos cartos ¡home! Fártaste de traballar e non vas deixar a ganancia de varios días nuns zapatiños, que ben paso sen eles.

-Mariña, déixame a min, faime caso muller e veña, imos aló,¡ bule!.

Erguéronse os dous a toda presa, deixáronlle o rapaz á aboa tomando o almorzo e eles, marcharon cara a vila, peiteadiños e limpos co traxe dos días santos, a pasa-lo día e come-lo polbo na feira.

Cando chegaron ao alto da aldea, tiveron que esperar polo coche de liña para que os levara, Aínda non pasara, chegaron demasiado cedo pero non lle diron importancia. Tiñan os seus sonos ocupados noutros pensamentos.

Mariña, miraba aos poucos a Ramón, coa faciana tímida de delicia.

Moncho miraba a súa Mariña contento de ter tomada a determinación de saír para a feira. ¡Qué ben lucía a súa muller cando se preparaba!

Antes de chegares o coche, mansiñamente, colléronse da mao e díronse un biquiño de complicidade. Ian ledos, xa lles tardaba o chegar.

Na praza da vila onde se celebraba o mercado estaba chea de estaribeis coa mercancia. Xusto no centro se vendía máis ben as cousas alimenticias: queixo, xamón, pan de centeo, de trigo, de millo, patacas, noces, mazás, almendoas, cugumelos…de todo.

O redor estaban os alpendres cos vendedores de roupa, bolsos, zapatos, e aínda quedaban nas rúas adxacentes os postos de frores, música, ferramentas para a labranza, cestiños de palla, chapeus para muller e home. Estaba a venda, calquera cousa que se antoxara mercar.

Mulleres adiviñas do pensamento, que daban razón dos andares de algún fillo alonxado, do que facía tempo que os pais, non tiñas novas. Neste posto pararon un intre, Mariña non lle encontraba moita explicación a que estas mulleres falaran de certo, pero…

Tamén había a feira do gando , pero esa quedaba apartada, xusto á saída da vila.

Cando chegaron, dirón unha ollada e decidiron ir ás zapaterías dos alpendres onde se tiñan instalados os feirantes. Era o motivo principal da viaxe.

Alí, Mariña, probábase uns e outros de taco alto , de tapa baixa, de distintas cores, ata que atopou os que mellor lle cadraban, ¡os zapatiños bermellos!

Moncho miraba para ela sorrindo, dáballe moito gozo ter una muller tan feitiña. Ela pouco menos que toleaba mirando cousas de acá para alá.

De súpeto pensó Mariña que para aqueles zapatos cumpríalle mercar tamén una saia nova, e andivo escollendo nas moreas de roupa ata que atopou una que lle ía. A Moncho pareceulle moi ben, e sentíase satisfeito de te-la complacido de aquela maneira.

Mariña nun descoido de Moncho buscou no seu peto e sacou uns diñeiriños que tiña aforrados e agochados para cando tivera ocasión de gasta-los. Aproveitando que él estaba a falar cun coñecido e sen que a vira, escolleulle una garabata a listas e una camisa a raias. ¡Cómo ían campar o domingo na misa os dous xuntos de extrea!

Non se esquenceron do neno e leváronlle un cobertor que lle cumpría, una chuches  e a aboa unas rosquillas para mollar no leite ao rematar a cea.

Comeron o polbo, beberon un chisco de viño e xuntiños voltaron a casa ca súa merca, co seu tesouro.

Non se falaron no camino. Non facía falla, cada un levaba no pensamento o felices que foran e estaban sendo. Ian unidiños coma sempre.

Ao chegar preto da casa, saleu o neno ao seu encontró cos brazos abertos, correndo cara a eles, celebrando a volta e enchéndolles de bicos.

Fixeron o traballo retrasado de todo o día e a noitiña, xa un poco cansos, cando quedaron sós, levouno Mariña ao cuarto, onde expuxera enriba da cama, as mercancías novas.

-Se cadra neniño, atopas algo para ti.

¡Qué sorpresa levou Ramón co seu regalo!

-Xa sabía eu Mariña que ti non pasabas sen me mercar alguna cousa. Agradézocho moito miña pequerrecha. Díxollo dándolle una aperta. A ela gustóulle.

Foron despois a ve-lo neno durmir co se cobertor novo, nada lles podía dar máis satisfacción que ter ese momento, e díxolle Moncho a súa muller moi baixiño e cheo de ternura:

– Mariña, ¿sabes? Quéroche moito por todo o que me tes entregado ¿dasme un bico?

– Douche un cento meu rei, que ben sabes que eres correspondido en todo o que podo. Tamén pódoche dar algunha cousa máis, díxolle rindo e con cara de pícara, salindo da habitación do neno.

-Pois veña, que temos que aproveitar porque a noite logo remata, díxolle salindo atrás dela, rindo e con moita presa…

E collidiños das maos fóronse deitar, pensando que non había nada mellor no mundo que o haberse atopado e ter una vida xuntos coma a que eles tiñan.

Anuncios
Esta entrada fue publicada en Uncategorized. Guarda el enlace permanente.

6 respuestas a Un dia agarimoso

  1. alpuymuz dijo:

    Gústame, Ju, gústame moito, pola súa delicia soterrada… pola admirabel atmósfera en danza: tiene el raro encanto, el aliento especial, con que se adornan estas gentes sencillas y especiales; ve en tus palabras, el pensamiento de Mariña ante las mujeres avidinadoras… en ese “pero…” tan amplio a todo, ¿non si? Y en esa aperta, que, ay,” a ela gustóulle.”
    ¡Y cuánto tu, podrías gobernar acerca de estos asuntos todavía vivos por aquí o por allá!
    Debes estar contenta. Unha boa apertiña.

    • junupros dijo:

      Siempre tan amable conmigo. Son pequeñas vivencias, noveladas pero reales. Creo que alguna vez, alguna ya te he contado. A min como a Mariña a aperta tamén me gusta. Bicos

      • alpuymuz dijo:

        Ninguén, raparaiga, ninguén las deixa pasar a carón de seu sen ser tolo de rabear.
        Saúdos, JU,con as miñas apertas ceibes o pechadas.
        Fenomenal día.

  2. brujjilla dijo:

    Sempre sempre sempre me fas chorar
    Hoxe xa me arrasaches en bágoas. Escribiches en galego que case leus sen tradutor e a historia é tan bela.
    Tantas veces soñada, si. Canto me gustaría ser amado así…… polo meu galego:) Non necesitaría nada máis. Nunca necesite nada máis.
    Miles de bicos

    • junupros dijo:

      Estiven tentada en adedicarche a ti o post, pero non me atrevín. Pensei que se cadra non era do teu gosto, aínda que xa sabía eu que che ía tocar no corazón. Gracias por me leer e por ser tan amable. Teño que falar eu co teu galego, ti mereces uns zapatiños e moito máis ¿Ou non ten ollos na cara?. Un bico raíña.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s